Η Διαμεσολάβηση αποτελεί τον πλέον σύγχρονο τρόπο εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών. Στη διαδικασία αυτή:
Τα μέρη της διαφοράς επιλέγουν οι ίδιοι τον Διαμεσολαβητή τους.
Η παρουσία των δικηγόρων είναι υποχρεωτική.
Με τη βοήθεια του Διαμεσολαβητή διαπραγματεύονται και καταλήγουν σε κοινά αποδεκτή λύση.
Το Πρακτικό της Διαμεσολάβησης μπορεί να καταστεί τίτλος εκτελεστός, ισοδύναμος με δικαστική απόφαση.
Η διαδικασία είναι εκούσια, εθελοντική και ευέλικτη, ενώ τη χαρακτηρίζουν:
Εχεμύθεια
Ανεξαρτησία
Εμπιστευτικότητα
Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο και ειδικότερα τον Ν. 4640/2019, η Διαμεσολάβηση εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές διαφορές ιδιωτικού δικαίου. Πρόκειται για έναν εξωδικαστικό τρόπο επίλυσης διαφορών, μέσω του οποίου τα μέρη, με τη συνδρομή διαπιστευμένου διαμεσολαβητή, επιδιώκουν να καταλήξουν σε κοινά αποδεκτή λύση. Ενδεικτικές κατηγορίες διαφορών που μπορούν να υπαχθούν σε Διαμεσολάβηση είναι:
Συχνές περιπτώσεις:
Οικογενειακές διαφορές
Μισθωτικές υποθέσεις
Εμπορικές διαφορές
Κτηματικές και κατασκευαστικές υποθέσεις
Διαφορές σχετικά με περιουσία και αποζημιώσεις
Διαφορές μεταξύ προμηθευτών και πελατών
Τραπεζικές διαφορές
Δεν υπάγονται στη Διαμεσολάβηση:
Διαφορές δημοσίου δικαίου (π.χ. φορολογικές υποθέσεις)
Υποθέσεις για τις οποίες απαιτείται υποχρεωτικά δικαστική απόφαση (π.χ. διαζύγιο)